turunçgiller çok uzak

portakal bahçelerinde geziniyordur şimdi o
limon ağaçlarına tırmanıyordur belki de
ağzında bir ot
narenciyeler içinde papağan rolü oynayarak
kandırıyordur mandalinaları da
beni kandırdığı gibi hayırsız

kıra çıkan kaza kaymakamı gibi
yazı erken getirmiş belli
sırt üstü çimenlerin üzerinde
seviyor sevmiyor oynayarak
sıcak renklere bürünmüş o çoktan
gittiği her yeri ısıtıyor

benimse renklerim çok soğuk
yaza henüz vakit var
bahar bana hiç yaramaz
turunçgiller çok uzak

yeşim ağaoğlu, istanbul, nisan 1997